پاره جگر هستم و آهم پُرْ شراره در كوچه جان دادم و ميميرم دوباره حتّي ميانِ خانهي خود هم غريبم دارم دلي پُرْ درد و چشمي پُرْ ستاره ديدم كه زهرا مادرِ من بر زمين خورد ديدم به رويِ خاكها يك گوشواره اي وايِ من كه خ

ميسوزم و كسي نباشد ياورِ من شد پاره پاره جگرِ پُرْ شررِ من پا بر زمين ميكِشم و چشمانتظارم ... تا كه بيايَد به برِ من؛ اكبرِ من تا بر زمين خوردم ميانِ كوچه ؛ گفتم : اي وايِ من بر حال و روزِ مادرِ من شكرِ خدا دختر

آقايي مثلِ تو پيدا نميشه ... اين و اشكِ چشمِ خادمات ميگه مشتيمشتيايي ؛ من نميگم ... اين و تك تكِ كبوترات ميگه مهربونتر از تو پيدا نميشه اين و هر كسي شده گدات ، ميگه ضامنِ آهو ؛ پناهِ عالَمي ... اين وهر كي شده مبتلات ميگه گِرِه